Ο παπούλης ήταν μια ανοιχτή πνευματική αγκαλιά!

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Ε.Μοναχής, πνευματικό παιδί του π.Γερβασίου

Ε.Μοναχή: Εγώ είμαι από την τελευταία φουρνιά των παιδιών που γνώρισαν τον γέροντα, τον αείμνηστο πατέρα Γερβάσιο. Θεωρώ όμως ότι είμαι ιδιαίτερα ευλογημένη επειδή επέτρεψε να κάνω την πρώτη μου εξομολόγηση στην αγκαλιά του παπούλη και στα δικά του κατηχητικά να κατηχηθώ και εγώ και να θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά ευνοημένη, γιατί σε αυτόν τον χώρο, για τον δικό μου χαρακτήρα, τον αντιδραστικό , το ζωηρό και ατίθασο μπορώ να πω, μια τέτοια κατήχηση και αντιμετώπιση, μπορούσε να δαμάσει τουλάχιστον για λίγο το χαρακτήρα μου και να οδηγήσει  τις σκέψεις μου στην αναζήτηση του τελικού σκοπού όλων των ανθρώπων, δηλαδή ο στόχος του ουρανού έγινε για όλα τα παιδιά του κατηχητικού νομίζω , όπως και δικός μου από τα παιδικά μου χρόνια. Που αργότερα νομίζω, ότι ένεκα του χαρακτήρα μου δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα. Είμαι ιδιαίτερα ευνοημένη. Έτσι σκέπτονται και πολλές συμμαθήτριές μου στο κατηχητικό, που τώρα μετά από 50-55 χρόνια, αναπολούμε αυτά τα παιδικά μας χρόνια μέσα στην ατμόσφαιρα του κατηχητικού και της κατασκηνώσεως, ειδικά, που ζούσαμε βιωματικά ότι ακούγαμε στα κατηχητικά μαθήματα  στη διάρκεια του χειμώνα.

Ο ΠΑΠΟΥΛΗΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ

Ο παπούλης ενώ εθεωρείτο για πολλούς αυστηρός, απλησίαστος κληρικός, αν κανείς τον ζούσε από κοντά, διαπίστωνε ότι ήταν τελείως διαφορετικός από αυτό που εξωτερικά και επιπόλαια αν κάποιος τον έκρινε. Ήταν μια ανοιχτή πνευματική αγκαλιά, η οποία όμως ήξερε να δημιουργεί πνευματικά όρια τέτοια που να μην καταλύουν τον σεβασμό και την ευλάβεια που χρειάζεται να επιδεικνύουμε στους πνευματικούς μας πατέρες και συγχρόνως πολύ ανθρώπινος και πολύ κοντινός στην ψυχή του κάθε παιδιού, την οποία μπορούσε να χειρίζεται κατά προσωπικό πάντα τρόπο για τον καθένα μας , όπως κάθε πρόβατο χρήζει ιδιαιτέρας πνευματικής ποιμάνσεως έως ότου ανδρωθεί εν Κυρίω. Και ενώ ήταν τόσο προσιτός σε εμάς τα παιδιά, δεν επιτρεπότανε, ενώ ήταν ο δικός μας πνευματικός, ο δικός μας ο παπούλης, ήταν έτσι η ατμόσφαιρα που ο σεβασμός και, όχι ο φόβος, αλλά η ευλάβεια δεν καταλυόταν.

π.Παναγιώτης: -πολύ σημαντικό αυτό

Ε.Μοναχή: – Αν κανείς κρίνει σήμερα την οικειότητα που δημιουργείται εύκολα από τους ανθρώπους και η προπέτεια η δική μας, αυτό το καταρρίπτει επικινδύνως, βέβαια.

π.Παναγιώτης: -ναι, ναι δημιουργεί άλλες επικίνδυνες καταστάσεις.